Ali F. Bilir

EDEBİYATIMIZDA KIRILMA VE SAPMALAR

"Nicedir, kafamda takılı duran bazı soruların yanıtını arıyorum. 
Ülke ve ulus olarak neden üreten, dönüştüren bir ekonomiye sahip olamayışımızı 
sorguluyorum kafamda.  Bu bağlamda bilim, kültür,  sanat ve edebiyat alanında, 
neden sürekli kırılma ve sapmalar yaşamışız, etkileyen değil de etkilenen konumunda 
kalmışız? Neden, bugün bile kendimize başkalarının gözüyle bakma, yarattıklarımızı 
ötekinin bakışıyla  değerlendirme gereksinimi duyuyoruz ? Bu yüzden mi, hep içimize 
kapanmış, sözü edilen özgün bir edebiyatı var edememişiz? Yüzümüz dünyaya kapalı! 
Sorular, sorular…

Öte yandan, eleştirel bir gözle baktığımızda toplumsal belleğimizin nerdeyse bomboş 
olduğunu görürüz. Geçmişle bağlarımız kopuk.Uzun bir dönemden, Orta Asya'da bıraktığımız 
o özgün, bize ait yaşantıdan edebiyat ve sanatımıza yansıyan, kitap sayfalarında kalan 
üç beş sagu, yazıt, destan… Sonra, İslamiyet'le, Arap, Fars kültürü ile tanışmamız; 
toplumsal varlığımızı belirleyen bütün geçmişimizi, değerlerimizi yok sayma yanılgısı 
ile başlayan ilk kırılma, ilk boşluk, yabancılaşma duygusu. Üretmeyen, talancı bir 
yönetim anlayışı. Buna bağlı olarak, ırmağın, Türk Dili ve Edebiyatı yatağının değişmesi. 
Şiirle sınırlanan edebiyatımızı ölü bir dilin, Osmanlıca'nın egemenliğine sokmamız. 
Altı yüzyıllık bir imparatorluktan bize kalan, birkaç ad dışında çöpe giden derin, 
karanlık bir boşluk…	

Sonra, Osmanlı'nın çöküş sürecinde, bilinçli değil, denize düşen yılana sarılır hesabıyla,  
Avrupa'nın, Batı Uygarlığı'nın yörüngesine girmemiz; özde değil, biçimde modernleşme ve 
çağdaşlaşma girişimi sonucunda,  kültür ve dil bağlamında, yeni bir kırılma. İzleyen 
sapmalar... Buna bağlı olarak, sanat ve edebiyatta yenilik arayışları; Tanzimat, 
Serveti Fünun… 20. Yüzyıl Türk Edebiyatı; Meşrutiyet (1900-1923), Cumhuriyet(1923-1940), 
Yeniler (1940-1960), Toplumcu Gerçekçi (1960-1980), (1980 - ?) . Modernizmi henüz 
içselleştiremeden, modasal bir hızla eşiğimize gelen, geçmişin bütün değerlerini altüst 
ederek çağımıza damgasını vuran akıldışı bir anlayışın, postmodernizmin etkisi altına 
girmemiz…

Genel bir bakışla söylersek, Batı'daki tarihsel dönemler ve buna bağlı düşünsel 
paradigmalar, yaratıcılık, sanat edebiyat anlayışları, akım ve dönemler hiç kopmadan 
birbirine eklenerek bir gelenek oluştururken, bu durumun bizde ne yazık ki, 
etkilenmelerle, kırılma ve sapmalarla sürdüğünü görürüz. Bize ait olmayanı yaşamak, 
yaratmak toplumsal dürtümüzün en yanlış yanlarından biri olsa gerekir. Bunun son örneği, 
12 Eylül 1980 kırılmasıyla başlayan, günümüze de damgasını vuran anlayış olmalı... 

 Bir türlü aşılamayan, onarılıp sarılamayan 12 Eylül sapmasının ( kırılma ) etkileri, 
olumsuz yansımaları sürmekte… Bugünkü toplumsal ve siyasal açmazımız, sınır tanımayan 
sermayenin egemenliği,  emeğin dışlanması, sürüp giden terör, ulusal kimlik yerine etnik 
ve dinsel kimliğin öne çıkarılması, baskılar,  bölgemizdeki sıcak savaş, kıyım, yıkım, 
işkence, yoksulluk, işsizlik, açlık, güvensizlik duygusu, saymakla bitmeyen acının 
bin hali, sürmekte olan dönemin göstergeleri. Eğer şair, çağın acısını ruhunda duyan, 
onu imgeleminde yeniden yaratarak var eden insansa, bunları da yazmalı!..Yazınsal 
yapıtın iletisinin kendine dönük olması, metnin bir tür kapalı sistem oluşturması, 
şairin, yukarıda saydığım insanlık sorunlarını konu edinmesini engellemez elbette. 
Bu yönden Neruda'nın " Benim hayatım, bütün hayatlardan oluşmuş bir hayattır," demesi 
çok anlamlıdır.

Ama, görünen o ki, günümüzün şiir anlayışına bakıldığında, özellikle genç şairlerimizin 
çoğu gerçeklerden kaçmayı, insani sorunların, doğa ve toplumun uzağında kalmayı 
yeğlemektedir. İçinde doğdukları ideolojileri aşan, ideolojiye karşı bağımsızlaşan, 
okurunu özgürleştiren şiir yerine; insanı,yaratıcı özneyi dışarıda bırakan metinleri 
sanatsal bir yapıt gibi sunmaya çalışmaktadır.Hemen söylemeliyim, yeteneğine güvenen 
genç şair, eğer evrenselliği yakalamak istiyorsa, öncelikle, sistemin dayattığı tuzakları 
aşmak, kendi diliyle kendi şiirini yazmak zorundadır. Baştan beri anlatmak istediğim, 
altını çizdiğim gerçeklik budur. Yeni bir şey yaratmanın yolunun, kırılma ve sapmalardan 
geçmediğinin bilinmesi gerekir. 

Günümüz postmodern şiir anlayışının çekiciliği, dünyadaki altüst oluşa, insani değerlerin 
yitirilişine, dünyaya bütünüyle egemen olmaya çalışan kapitalist sistemin beğenisine de 
denk düştüğü içindir belki. Öyle ki, bireyin yüceltilmesi adına yola çıkan şair, 
" Şiir bir şey söylemez," diyebilmektedir. Bu dönemin yazınsal yapıtlarının çoğunda doğa 
ve toplum dışlanırken, ortak tema umudunu yitiren bireyin bunalımlarına indirgenmektedir.
 Kapanma ve örtünme, ülkemizin ortak ruh durumunun bir yansımasıdır sanki. Dilini kapatan 
günümüz şiirinin,  seçkin okurun bile içine girmesine izin vermeyen, anlam üretmeyen ucube 
yapısını, kültür ve sanat analayışımızdaki kırılma ve sapmalardan kaynaklandığını biliyoruz. 
Sonuçta vardığımız nokta, gülünç bir durum, bir ironi, okumayan şair, okunmayan şiir, 
karmaşa, karanlık bir ülke!.. 

Gerçek sanatçı, gerçek şair, bu olumsuzluğu nasıl olumluya çevrilebileceğini düşünmeli, 
yaratıcılığını bu yönde kullanmalıdır. Ernst Fischer' in sözleriyle, "Çürüyen bir toplumda 
sanat, eğer gerçeğe sadık kalacaksa, çürümeyi de yansıtmalı. Ve eğer toplumsal işleviyle 
bağlantısını koparmak istemiyorsa, sanat, dünyanın değişebilir olduğunu da göstermeli. 
Ve değişmesine yardımcı olmalıdır." *


*
Dize Dergisi, Mayıs 2005, Sayı: 115




Küçük İskender

YÜZÜM HİPOTENÜSÜM

öl; kabuğu kalkmış
çöl, çevreliyor sivrilmiş
intihar dilimlerini: temas
halinde bir dalgınlık konçertosu
içinde açmayı reddeden
patırtısıyla glayöl.
 
sönüyor ciğerleri sonbaharın,
artık nefes alamaz
taklidine düğümlenmiş hüzün.
 
çünkü
kenarından çatlamış yüzüm
için
katakomplara sığınıyor
fışkıran kan büsbütün.



Ahmet Günbaş

MAYHOŞ

tadı damağında ilk ısırığın
diş izlerinden yürüyor

bir elma kokusu havada
hangi dala el atsa
          elmadan geçilmiyor

üzümüne baktıkça şarabı görünüyor
                 şarabına baktıkça aşkı
aşkına kapıldıkça vedası
                 döne döne büyülüyor

durup saçlarını tarıyor
        yarasının aynasında
yüzgöz olmuş kabuğuyla
        orda duruyor şiirin hası
geceleri bir kanama bir kanama
        bir kanama ki dostlar başına

kapıya konsa da çocukluğu
       çatlağı dopdolu oyuncak
atlası ırmakkadın
       anne sekişli kısrak
ürkütüyor çığlığıyla
       canavar kılıklı boşluğu

erden sabahın sarmaşığı
       koluna giriyor mayhoşumun
       güle doğru türkülüyor

ağzının suyu akıyor çarşıların



Hasan Güneş

VİDALAR

paslı anızı yakmakta zaman
güzel günlere
kalkan kadehlerin
susmayan çığlıkları vidalar...
 
oburca harcanan çığlıklar
beynimizin paslı vidalarında
kalıp dökülür mü acaba
viyadüklerin ıslıkları çalınmadan...
 
ovalamadan temizlenen zaman
kirliliğini döker/ eteklerinde bir dolu/
tüm kalfaların eğrelti bakışları...
 
yürüyüş/ acının en haylazlığında/
paçavralar kurulayan çırakların/
ellerine her konulacak nasırdı...
 
göğü lekeleyen kadehler
yağlı vidaların çığlıklarına yenik düşen
zaman tacirleri
anlık kahkahalar...
 
vidalar
insanların yaşlılığına dönüşleri
vidalar...

Ortaca/Muğla



Ali Ziya Çamur

ANDIZ DEYİP DE GEÇMEYİN

Taşeli'nin yaylalarını hiç gezdiniz mi? Onca görkemli ve gösterişli ladin ve sedir 
ağaçlarının yanında boysuz bossuz ama  onlardan daha  cana yakın ve daha insancıl 
bir ağaç vardır : Andız… Andız da ladin ve sedirlerin tepeden bakması yoktur, 
alçak gönüllüdür… Her şeyiyle insan için vardır, insancıldır. Bakmayın öyle doğadaki 
gösterişsizliğine . O, tüm görkemini insanlarla paylaşımından alır.  Andız, dedemin 
dudağında ağızlık ve yoklukta ucunda tütün,  nenemin ellerinde tespih, bacımın 
ellerinde renk renk kilim,  anamın ellerinde ekmek… Bebenin ağzında tat, çocuğun 
dişinde eğlence, gelinin damağında kamaşmadır. 
 
Andız, Taşeli'nin yanaklarında yeşil bir bendir… Yücelerden enginlere demli bir selâmdır.
Özgürlüktür Cahit Külebi'nin dilinde: "Kalelerinin burcunda / Uçurtma uçurmuşum / 
Çimmişim derelerinde, / Bir andız fidanı gibi büyümüşüm / Topraklarının üstünde."   
Çünkü andızın karışanı görüşeni sınırlayanı, zorlayanı, aşılayanı, budayanı yoktur. 
Doğanın içinde doğa kurallarına uygun büyür, yetişir, boylanır…  Zaten siz isteseniz 
de andızın tohumunu çimlendirip fidana dönüştürtemezsiniz… Andız tohumunun çimlenme 
koşullarını doğanın sağladığı gibi sağlayamazsınız… Bilir misiniz, andızın en iyi 
çimlendiği ortam, ayı dışkısıdır.. Andız dallarından kozalakları  yiyen ayı, dışkısının 
içinde andız tohumlarını da bırakır doğaya….. İşte  andız,  ayı dışkısındaki koşullar 
oluşursa çimlenmekte ve yayılmakta…  Son yıllarda genç ormanların doğanın kendi içbükey 
dengesinde serpilememesinin nedenlerinden biri de bozulan doğal dengedir…
 
Halk kültürümüzde derin bir yeri vardır andızın…. Salt halk hekimliğinde değil,  
toplumsal yaşamda da … Bu yönüyle şiirlerde farklı imgelerin içinde yer almıştır: " 
andız yaprağıyla gönderilen mektuplar", "tahta tabaka ve andız kökü tütünün  hasret 
olup  tütmesi", "andız bir tespihten süzülen sabır"…   Andız tespihi deyip de geçmeyin. 
Abdülkadir Bulut'a göre ayrıcalıklı bir yeri var andız tespihinin: "Marifet sesinden 
tanıyabilmek / Otuzüçlük andız tespihinin / Zeytin yağında kavrulmuşunu / Ve gülerken 
her çocuğun / Nereli olduğunu"
 
Ali Osman Yıldız,  andızın varlığında , kayadan sert yüreğini delerek oraya kök salan 
sevgiyi, sevdayı görür: "Bir andız tohumunun sevdasına, / Cilvesine dayanamayarak,  / 
Yüreğinin sıcaklığını açmış,  Andız tohumunu yeşertip,  Çiçek açmasına sevinmişti,  
Bir çiçeğe sevdalanmanın bedelini,   Paramparça olan yüreğim,  Acımasızca ödemişti. "
 
Andız salt yüksek yaylaların değil, bozkırın da ağacıdır.. Bozkırda yaşadığı evrim, 
orada ona ayrı imgeler ve çağrışımlar kazandırmıştır.. Şair Hamdi Özyurt'a göre  narindir 
ama buğday kıran, susam kavuran güneşte yanmışlara bir dağ gölü serinliği verir: "şimdi 
susam kavrulur bizim orda / mavi yarpuz şimdi / buğday kırılır bizim orda / akşam alacası 
şimdi / narin andız bizim orda / her ceylana buzrengi bir dağgölü / benim içim kor kor/
kızıl kor" 
 
Kadir Yasan ise, yakılan, kül edilen andızlarla birlikte andıza bağlı halk kültürünün yok 
oluşundan hareket etmekte; sevgilerin ve sevgililerin de göçmesinden, yok olmasından şikayet 
etmektedir: "andız yaprakları yok / andız yaprakları içilmiyor  / andız kökünü toprak içiyor  / 
yok kahverengi gözler  / yok kahverengi saçlar  / yok pür güzeli  / yok bu köyde aşklar"
 
Bu şikâyet kervanına Cahit Külebi de "Yangın" şiiriyle katılır: "Önce gelincikleri yolduk, / 
Nar ağaçlarını tuttuk kurşuna,  / Ardından andızları devirdik  / Aptallık, bilinçsizlik, 
bir hiç uğruna."
 
Gelin bir de andızın doğadaki konumuna bakalım: Andız, pul yapraklılar familyasına ait,  
bir cinsli,  iki evcikli yani, erkek ve dişi çiçekler ayrı ayrı ağaçlarda bulunan  bir ağaç 
cinsidir. İlk bakışta ardıçlara benzese de kozalak yapısı, tohumlarının serbest olmaması ve 
tomurcuklarının pullarla örtülü olmasıyla ardıçlardan ayrılır. Farklı bölgelerde orman 
içlerinde ya da tek tek rastlansa da andızlar 500 metre ile 1750 metre arasındaki  yükseltilerde, 
çoğunlukla Güney Anadolu'da yaygın olarak bulunurlar. Güney Anadolu'da yaygın olan Yörük 
kültüründe bu nedenle andızın özel bir yeri vardır. Bir yandan kozalaklarının etli kısımlarından 
elde edilen pekmezi ve tohumlarıyla besin  olarak kullanılırlarken, diğer yanda köküyle, kozalağıyla, 
tohumuyla, yaprağıyla halk hekimliğinde baş yeri tutar.
 
Görüldüğü üzre, andız doğanın sevecen bir coşkusudur. Sevenden sevilene bir türkü, ozanlardan 
yüreklere  bir umut muştusudur.  Kilimde nakış, türküde nota, bağlamada  sestir…. Özgürlük ve 
barıştır. Berekettir, umuttur, sevdadır….Dilerim, Taşeli yaylalarının doğu ucundan Silifke'den 
çiçeğe  duran Andız yazın ve sanat dergisi de adaşı gibi  uzun ömürlü , bereketli, verimli olur.



Mehmet Şükrü K.

PALTOLU RUH

1. TABLET

bir koşumluk yolum var unutuştan öteye

ey kayalardan gelen derin fısıltılar
şarkı söyleyen kumlar ve ağız açma törenleri
cesetler tanrının barınağıdır dolunay öncesinde
hayra yorun yüzüstü gömülen düşlerimi

ey zehir sunucu kadınlar öpün beni
suları yurt tutayım / arzuları karşılarken
küpeli ve kaygan göğüs uçlarınız
toprağa aksın ağzımda çoğalan kötülük

ey acıyı filizlendiren kör kılavuzlar
taşlayın beni lanetinizle kutsayın çığlığımı
ilk halinde doğayım bir kız çocuğun
dolunay sonrası dönüşen bedeninde



İsmail Cem Doğru

ZAMANLA

Sabah gibi gel
Akşam içine saklı bir safran
Yine ben derdim diyeyim

Başımda uğuldayan bir rüzgarım vardı
Geri vermiş miydiniz hatırlamıyorum 

Biliyorum alışırım zamanla 
İçimi aralamış acılar devşirdim gece yarısı
Diğer yarısı masa başında dumana iade
Büyürken meyhaneciye karısı
Aziz ayyaşların dilinde 

Meyhaneci içmez gözlerime dökmeyince yüzünü
Ciğerinde 4. Murat havası
Kösem sultan mirası
Bu masa yüreğime gömülü nargilemi çözsün 
Kaşıma bizi meyhanecinin karısı 

ama içse bu ayyaş
Ağız kokusu dolusu kürkün olacak
İçmese 
Kocanın cebinde baldıran açacaksın
Anlayacağın 
sevgilim yanımda olsa
Ağzım gibi kokacaksın 
iyi besle bu yürek sızısını 
Meyhanecinin karısı

Unutur gibi yap zamanla 
gidiyor gibi yapıyorum
Ayinim bir azizenin günahlarında sürecek bu gece
Kapa kapıları
Sana emanet kocan

Günahların nerede
Bulamıyorum



Carl Sanburg

BROADWAY

hiç unutamam seni, broadway,
renkli, parlak ışıklarını.

hep hep anımsayacağım,
hızlı, gösterişli yaşamını.

nefret ediyor seni tanıyorlar
ve bırakıp gitti
bütün eski sakinlerin,
ilenç okuyarak
zorlu dünyana senin.

Türkçesi: Nice Damar



tan doğan

D A Ğ L A R A

yüreği de alıp çıkmalı dağlara
usun yanında
ekmek su
ve direnç ve umut ve 
ve ne varsa insandan yana 
savunmak için yaşamı yaşamına
çıkmalı dağlara

yarı korkak yarı yalan bir yaşam 
ve
yarı yitik yarı yenik bir şiir
de ne

dağlara çıkmalı dağlara
sevi sevda aşk  
ve emek 
adına 

dağlara çıkmalı dağlara
çiçek çocuk 
ve insanlık ve insanlık
andına

dağlara çıkmalı dağlara
kentsoyluluk
ve yozluk 
bir yana

dün için gün için yarın için 
yarı korkak yarı yalan bir öykü bir türkü
ve bir şiir
de ne dememek için
usun yanında
yüreği de alıp çıkmalı
çıkmalı dağlara





ŞAİR DE BİZİMLE BİRLİKTE

Çok eski bir Yunan söylencesine göre, şair ve müzisyen Orfeus insanları, 
hayvanları, en yırtıcı olanları bile, bitkileri ve taşları sesinin 
büyüleyici etkisi altında tutuyordu. Bir yılan tarafından ısırılan 
karısı Eurydike ölünce, onu geri istemek için ölülerin dünyasına inmiş; 
şarkı söyleyerek ve sitar çalarak, ölüm tanrılarını kandırıp genç eşini 
yaşama geri götürme iznini elde etmiş. Ama onun önünde yürümek ve asla 
dönüp bakmamak, onunla konuşmamak koşuluyla. Heyhat! Orfeus dönüş yolunda 
arkasına bakmış…ve Eurydike'yi kesin olarak kaybetmiş.
Geleneklere göre, Orfeus'u ozanların ilki olarak kabul edersek, söylencenin 
anlamı kolayca belirir. Onun büyülü gücü, şiirin insanlar ve nesneler 
üzerindeki gücünü simgeliyor. Şiir ve aşk, ölümü yenebilecek yegâne güçtür; 
ancak zafer kesin değildir ve arzunun sabırsızlığı onu tehdit eder. Nasıl ki 
Orfeus ölümün sınırlarının ötesine atıldıysa, şair de yasakları çiğneyen ve 
görünmeyenin karşısına dikilip bakmaya cüret eden kişidir. Ölüler dünyasına 
inmek, şairin dilin derinliklerine inişinde izlediği zihinsel macerayı, öncü 
araştırmayı simgeler.
Orfeus her şairde yeniden yaşar. Ve her şiir çekicilik gücünü, tanrıları 
bile kandıran kahramanın gücünden alır. Şairler bize dünyayı ve kendimizi 
keşfetmeyi(ya da yaratmayı) öğretirler. *

* J-L.Joubert. Şiir nedir? Öteki Yayınevi Ankara 1993. Türkçesi; Ece Korkut



Nurduran Duman

ABECEM

              zaman ve mekana yenilmeyen,
              yenilmesini hiç istemediğim dostluklarıma
              ve M için

ah kaç harfi var seni özlemenin
kaç heceyle yazabilirim seni sevmenin öyküsünü
kaç sözcük ölür
senden haber alınmayan bir günün içinde?
sonra yeniden dirilir kaç tümce
mektubun gelir de, ya da sesinle.



Adil Okay

GÜNEŞ VE KADIN

güneşe bakınca bensiz
gözlerimi görürsün önce
yüreğin ısınır 
ve ıslanmaya başlar 
en güzel köşesi bedeninin
çıkarınca eteğini 
ah bacakların
dor nizamı sütun 
düşlerimin evinde
 
güneşe bakınca bensiz
omuzlarına dökülür gölgesi yüzümün
bluzunu sıyırınca hafiften
göğüslerin ah 
okşanmak ister gibi
baş kaldırır
 
güneşe bakınca bensiz
binersin mavi kanatlı dolap beygirine
iner çıkar 
çıkar iner 
döner ha döner
beygir dolap
kalça bacak
çelik bıçak 
elim sende 
küçük  dilin sobe 
 
beyaz köpükler arasında
yanar pembe orkide
 
kumlara uzanınca bensiz
hain kadın
aldatırsın beni güneşle



Mustafa Yıldız

ÖLÜ KUŞLAR

ne zaman bir geziye çıksam
eski albüm sayfalarında

buram buram nostalji kokar

dumanı üsütndeki anılar
uzatıversem elimi yakar

eceliyle ölmemiş hiç biri
bak kırık şunun kanadının biri
ne çok şey anlatıyor
ötekinin gövdesindeki darp izi

açmak isterken
ağır ve sıcak bir kapıyı
ezilmişler yanmışlar

kimi kara kimi akpak
kiminin küçücük gagasında
kocaman çatlak
telekleri yolunmuş
diken diken olmuş bak
yarasını saklamayan tüyleri



Hüseyin Sungur

CAN SAATİ

sen kalkma hâlâ;
durarak anlayacağız san
ki, otağında bütün ışıklar yıldız
binitin, mutlak muamma ve büyük hız
ile geçeriz alemin kasırgasından biz
durmadan dilekleniriz bakıp
aynada çoğalan hırsız
kerteriz olur, ne varsa sokaklarda
kırık dökük izleriz.



Emre Şimşek

KOĞUŞLAR

koğuşlar duyurdu aşık inlemelerimi
ağzımda güne saldıran yaşlı mahkum sesleri

değil mi ki uçamayan kuşlar siyah renkli
dinlemeliydim avurtlarımda yıkanan gardiyanı

ninnisine tükürdüğüm vurgunsuz ışık
ne zaman özgür kalacak titrettiğin koğuşlar
 
kalbimi kıracak kıracak hâkim arıyorum
tutanağımdan tutan şair !
 
koğuşlar...koğuşlar...inle !
evet/sin hayır/sız



A.Uğur Olgar

UZADIĞINDAN BELLİ

uzadığından belli 

emdiği düş 
burnundan geldi 

süremsiz tutulmanın ecrimisilini ödedi ay 

kan kuyusunda, yediği yavrularının 
kemiklerini saklıyan kronos 
kestirdi bütün çiçek saplarındaki sütü 

suskunluğun gürültüsünden düşen çocuklar 
yırtık hayatlar mayaladı 
karasularına aşkın 

fitilini ateşledi iğneli fıçı / iblis sevindi 
tekil soğuğunda cehennemin 

- bu şiir ayrılığın dizlerine kapanarak yazıldı – 

emzirdiği güneş 
üstüne doğdu ala tan umudun 
öptüğü yerde bitti şiir 

kentler kuruldu yeniden 
bir gökdelen bir gecekondu 

ergenlik tüyleri çok diken 
romans gecenin 

uzadığından belli... 



Saliha Aylin Antmen

TETE

ağulu mızrakları tutuyordu avuç içleri
parmak uçlarında batılı melez dikenler,
kuru öksürüğe tutuldu,
toprak altında etini çekmiş çeneler..
kalın dudaklarından ağıt döküldü ateşe,
her tohum filizlendi sese,
sarmaşıklaştı acı..

tozlu varaklardan döküldü
dikenli alfabenin kanlı cümleleri.

gece tête'nin verandasından közlendi. 
laciverdin düştüğü halkalı bileklere 
dokununca bir ilahi 
notalarından vuruldu 
hiçli bakışlar, 
donuklaştı tohum sandığında 
doğmamış katran ..



Yılmaz Cemgil

KAÇAK YOLCULAR

eski bir çiçek adı
seslenir yüzündeki yaradan
gece
külümden çıkar beni

...

yüz derim
yer yoksa yok gemisinde tanrının
kanımı taşır
kül ateş yorgunluğunda

İç ince sebil çeşmeler
Deliliğin tadı dilinde yılanın
Tıslasın
Senin içindir
Acısını taşıdığım kuşlar

...

Donmuş sular dinlesin
Ölü beğendim kendimi